- Rolf Janssen; We hebben gezongen en niks gehad (1984) - 'Was er daor iemes die men riep?'
- J.M. Van der Donck, Mooi Truike, in Joh. A. Leopold en L. Leopold, Van de Schelde tot de Weichsel, deel 1, 1882 - Ze waar hiermee bekaant klaor, toen ze op ins in de verte iemes heurde ankomme. [Daar geannoteerd met: iemand.]
- Kees en Bart (krantenrubriek ca. 1930): iemes (passim)
- Kubke Kladder - Van zisdaogen-wedstrijden hee Jantje [Pijnenburg] netuurlijk nog nie veul keis gegeten, hoewel ge iemes die aachter den zisdaogen-koning twiddes wordt, toch niemer meugt wegbesemen. (1929!) - Naarus; Giestre of irgiestre kreek in schrève van "iemes" daor bij ulie uit de buurt [Tilburg], die pretest aonteekende tegen dè lekken van de borde; dè was "onhiegieëenisch" schreef ie, en himmel tegen den eetiket.
- Ge kunt zoo iemus in de bruidsdaoge toch nie alleen laote. (Karel en Sjarel, dialoog in Groot Tilburg, 4 mei 1945) - Stadsnieuws: Hèdde gij iemes gezien? Nèè, niemes! (281009)
- Mandos - Brabantse spreekwoorden (2003) - in iemes zen hart begraove liggen as en boerekont in en turkslèère broek (Daamen, Handschrift 1916:) - in iemands hart gesloten zijn
- Dialectenquête 1887 Willems - iemes: Ge zot iemes bang maoke.
- De kraant zuukt iemes die et schonste Tilbörgs pròt, èn ik dòcht bij men èege: dè gaok tòch es perbeere, diejen iemes te wòrre. (Ed Schilders; Wè zeetie?; Website Brabants Dagblad Tilburg Plus; 2009)
- WNT IEMAND - iemend, ieman, iemen
- C. Verhoeven; Herinneringen aan mijn moedertaal (1978): IEMES, ouderwetse vorm voor! iemand.
- A.P. de Bont, Dialekt van Kempenland (2), 1962 - imes, voornaamwoord, 'iemes' - iemand
- Jan Naaijkens, Biks: iemes voornaamwoord - iemand